به گزارش خبر ۲۴؛ پیت هگست، مجری سابق شبکه Fox News که با لحن تند و روایتهای ملیگرایانه شناخته میشد، حالا در قامت وزیر جنگ در دولت دوم دونالد ترامپ به یکی از چهرههای جنجالی و بحثبرانگیز واشنگتن تبدیل شده است؛ چهرهای که برای هواداران جنگ طلب کمپین رئیس جمهور ایالات متحده نماد «بازگرداندن روح جنگندگی به ارتش آمریکا» است و برای منتقدانش، نشانهای از سیاسیتر شدن ارتشی که سالها تلاش میکرد از میدان جدالهای حزبی دور بماند.
هگست که پیشینهای نظامی بهعنوان افسر گارد ملی دارد، بیش از آنکه با تجربه بوروکراتیک یا مدیریتی در پنتاگون شناخته شود، با حضور رسانهای، مواضع تند علیه نهادهای سنتی امنیتی و دفاع سرسختانه از سیاستهای «اول آمریکا» ترامپ شهرت یافته است؛ ترکیبی که او را به یکی از وفادارترین و در عین حال یکی از غیرمتعارفترین چهرههای کابینه دوم ترامپ تبدیل کرده است.
نگاه تهاجمی به ایران؛ از بازدارندگی تا گزینه نظامی
از زمان ورود پیت هگست به رأس «وزارت جنگ» ایالات متحده در دولت دوم ترامپ، ایران به یکی از محورهای اصلی گفتمان امنیتی او تبدیل شد. هگست در نخستین مواضع رسمی خود، جمهوری اسلامی را «مهمترین چالش راهبردی آمریکا در خاورمیانه» توصیف کرد و تأکید داشت که سیاست بازدارندگی واشنگتن در قبال تهران باید «قاطعتر و کمتر دیپلماتیک» باشد؛ موضعی که بازتابی از دیدگاههای پیشین او در رسانهها و محافل محافظهکار آمریکایی بود.
در سخنرانیها و جلسات استماع کنگره، او بارها بر ضرورت «بازگرداندن قدرت بازدارندگی آمریکا» در منطقه تأکید کرده و استدلال کرده است که حملات نیروهای همسو با ایران به پایگاههای آمریکایی در خاورمیانه نشان میدهد سیاستهای پیشین واشنگتن به اندازه کافی بازدارنده نبوده است. از نگاه هگست، پاسخ نظامی محدود چه در قالب حملات دقیق و چه از طریق افزایش حضور نظامی ابزاری مشروع برای جلوگیری از گسترش نفوذ ایران در منطقه به شمار میآید.
در همین چارچوب، او از تقویت همکاری نظامی آمریکا با اسرائیل و برخی شرکای عرب در خلیج فارس دفاع کرده و آن را بخشی از یک راهبرد گستردهتر برای مهار ایران دانسته است. هگست بارها در اظهارات خود تأکید کرده بود که ایالات متحده باید «تمام گزینهها» را روی میز نگه دارد؛ عبارتی که در ادبیات امنیتی واشنگتن اغلب به معنای باز گذاشتن امکان اقدام نظامی بود.
این عضو جنگ طلب کابینه آمریکا در جریان تجاوز ایالات متحده و اسرائیل به ایران نیز بارها با رویکرد به شدت خصمانه خود علیه ملت ایران، رسانهها و افکار عمومی جهان را در بهت فرو برده است؛ هگست روز چهارشنبه ۱۳ اسفند، در پنجمین روز تجاوز مشترک و اسرائیل علیه ایران در یک کنفرانس خبری با بیان اینکه «جمهوری اسلامی به خوبی میداند که به زودی نابود میشود»؛ مدعی شد که «در کمتر از یک هفته از آغار عملیات، دو ارتش از قدرتمندترین ارتشهای جهان یعنی آمریکا و اسرائیل کنترل آسمان ایران را به به دست گرفتهاند و همه خواهند دید که معنای کنترل کامل و یک فضای بدون رقیب چیست.»
هگست افزود که تجهیزاتی که در عملیات نظامی کنونی علیه جمهوری اسلامی به کار گرفته شد، «هفت برابر تجهیزاتی است که در جنگ ۱۲ روزه به کار رفته بود» و تأکید کرد: «قرار نیست جنگ با جمهوری اسلامی یک جنگ برابر باشد و هدف ما نابودی آنها است.» او تجاوز علیه ایران را «فزاینده، ویرانگر و بدون شفقت» توصیف کرد.
وزیر جنگ آمریکا در جریان این نشست خبری در خصوص هدف قرار دادن ناو ایرانی دنا که بدون در اختیار داشتن سلاح، در آبهای بینالمللی و خارج از میدان نبرد و در راه بازگشت از هند بود نیز گفت: «دیروز، در اقیانوس هند، زیردریایی آمریکا یک ناو جنگی ایران را که فکر میکرد در آبهای بینالمللی در خطر نیست غرق کرد. با یک اژدر غرق شد. مرگی خاموش. اولین غرق کردن یک کشتی دشمن توسط یک اژدر از زمان جنگ جهانی دوم به این سو. مانند آن جنگ، زمانی که ما هنوز وزارت جنگ بودیم، ما برای پیروزی میجنگیم».
پیت هگست بامداد شنبه ۱۶ اسفند در مصاحبه با برنامه ۶۰ دقیقه در پاسخ به پرسشی درباره اینکه روسیه به ایران اطلاعات نظامی می دهد و آیا این مساله موقعیت نیروهای آمریکا را در خطر قرار نمیدهد، گفت: «هیچکس ما را در خطر قرار نمیدهد؛ این ما هستیم که طرف مقابل را در خطر قرار میدهیم، این کار ماست. تنها کسانی که الان باید نگران باشند ایرانیهایی هستند که فکر میکنند قرار است زنده بمانند.»
کودکی در مینهسوتا؛ ریشههای یک ذهنیت جنگجو
پت هگست در ۶ ژوئن ۱۹۸۰ در شهر مینیاپولیس در ایالت مینه سوتا متولد شد و در حومهای آرام به نام «فارست لیک» بزرگ شد؛ محیطی که از نظر اجتماعی ترکیبی از فرهنگ محافظهکارانه، مسیحیت پروتستان و سنتهای میهنپرستانه آمریکای میانه بود. پدرش مربی بسکتبال دبیرستان و مادرش فعال حوزه آموزش و برنامههای رهبری برای زنان جمهوریخواه بود؛ فضایی خانوادگی که از همان سالهای نخست، ترکیبی از انضباط، رقابت و گرایشهای سیاسی محافظهکارانه را در زندگی او شکل داد.
در دبیرستان «فارست لیک» او در تیم فوتبال بازی میکرد و به عنوان گارد رأس تیم بسکتبال رکوردهای مدرسه را شکست و در نهایت از او تصویری ساخت که بعدها خود او بارها از آن با عنوان «فرهنگ جنگجویانه» یاد کرده است.
با این حال برخی ناظران ریشههای فکری نگاه تهاجمیتر او را در سالهای دانشجویی میبینند؛ زمانی که هگست در دانشگاه پرینستون در رشته سیاست تحصیل میکرد و مدیریت روزنامه محافظهکار دانشجویی Princeton Tory را برعهده داشت. در همان سالها او مقالاتی منتشر میکرد که هدفشان، به تعبیر خودش، «دفاع از ستونهای تمدن غرب در برابر سیاستهای تنوعگرایانه» بود؛ مواضعی که نشان میداد ذهنیت ایدئولوژیک و تقابلی او با بسیاری از جریانهای لیبرال از همان دوره شکل گرفته است.
پس از انتخاب هگست با رای حداقلی کنگره آمریکا، یکی از موضوعاتی که در خصوص این چهره نامتعارف، توجه رسانهها را به خود جلب کرد، مجموعه تتوهای بدن وزیر جنگ جدید ایالات متحده بود که هرکدام بخشی از هویت او را نمایندگی میکند؛ شکلی که وزیر دفاع آمریکا بر سینه راست خود دارد در حقیقت نسخه قرن چهاردهمی «صلیب قدس» است که با رنگ قرمز و کشیدهتر نقش میشد و در اصل نشان «پادشاهی قدس» از آغاز قرن دوازده پس از اشغال پارهای از سرزمین فلسطین توسط صلیبیون بود. وزیر محبوب ترامپ تنها همین نشان را از شوالیههای مقبره مقدس نگرفته است. او در قسمت داخلی بازوی راست خود ترکیب «Deus vult» به معنای اراده خدا را دارد، عبارتی که شوالیههای مقبره مقدس بر پرچم و نشان خود داشتهاند.
در کنار اینها پیت هگست چند تتوی ملیگرایانه و ارتشی آمریکا را نیز دارد. بالای بازو نشان هنگ ۱۸۷ پیاده نظام ارتش آمریکا که هگست در قالب آن در ارتش آمریکا جنگیده در کنار پرچم آمریکا و یک اسلحه AR-۱۵ دیده میشود. بیرون ساعد عبارتی از اولین خط قانون اساسی آمریکا «ما مردم» همراه با ۱۳ ستاره و حروف رومی ۱۷۷۵ به نشانه سال پیوستن جورجیا بهعنوان سیزدهمین کولونی بریتانیا به دومین کنگره قارهای که در نهایت به استقلال آمریکا انجامید حک شده است. یکی از جدیدترین تتوهای هگست، عبارتی با عنوان «کافر» است.
از میدانهای جنگ تا استودیوهای تلویزیونی
پس از فارغالتحصیلی از دانشگاه پرینستون، پیت هگست مسیر نظامی را انتخاب کرد و به عنوان افسر پیادهنظام به گارد ملی ارتش ایالات متحده پیوست؛ مسیری که به گفته خودش قرار بود «ترکیبی از خدمت ملی و شکل دادن به هویت شخصی» باشد. او دورههای آموزشی نظامی را در شرایطی گذراند که ایالات متحده هنوز درگیر پیامدهای جنگهای پس از یازدهم سپتامبر بود و نسل تازهای از افسران جوان برای مأموریتهای برونمرزی آماده میشدند.
هگست در سالهای بعد به مأموریتهای عملیاتی در عراق و سپس افغانستان اعزام شد. در عراق به عنوان افسر پیادهنظام در واحدهایی فعالیت کرد که مسئولیت گشتهای امنیتی و حفاظت از تأسیسات نظامی را بر عهده داشتند و بعدها نیز در مأموریت افغانستان حضور یافت. این تجربههای میدانی، که او بعدها بارها در سخنرانیها و نوشتههایش به آنها اشاره کرده، به یکی از منابع اصلی اعتبار سیاسیاش در میان محافظهکاران آمریکایی تبدیل شد؛ زیرا او خود را نه یک تحلیلگر پشت میز، بلکه «سربازی که جنگ را دیده» معرفی میکرد.
پس از بازگشت از مأموریتها، هگست وارد فضای فعالان کهنهسرباز و به سرعت به یکی از چهرههای شناختهشده این حوزه تبدیل شد. او ابتدا با سازمان Vets for Freedom (کهنه سربازان برای آزادی) همکاری کرد؛ گروهی که از ادامه حضور نظامی آمریکا در عراق و افغانستان دفاع میکرد. سپس در رأس سازمان Concerned Veterans for America (کهنه سربازان نگران آمریکا) قرار گرفت، نهادی نزدیک به جریانهای محافظهکار که از اصلاحات ساختاری در سیستم خدماترسانی به کهنهسربازان حمایت میکرد.
هگست که از حامیان تداوم حضور نظامی آمریکا در عراق بود، در سال ۲۰۰۷ و در مصاحبه با CNN گفت: «باید به آنچه در بغداد رخ میدهد نگاه کنیم. پیشرفتی واقعی در میدان وجود دارد؛ کاهش خشونت و شرایطی که میتواند در نهایت به آشتی سیاسی منجر شود و به ما اجازه دهد نیروهایمان را با افتخار به خانه بازگردانیم.»
وی در فعالیتهای لابیگری کهنهسربازان در واشنگتن بارها تأکید کرد که آمریکا نباید عراق را زودتر از زمان مناسب ترک کند و باید «جنگ را ببرد». او همراه با گروهی از کهنهسربازان به کنگره فشار میآورد تا از افزایش نیروهای آمریکایی و ادامه عملیات نظامی حمایت کند. او در نوشتههایش بارها بر این امر تاکید کرده بود که قوانین جنگ و محدودیتهای حقوقی بیش از حد دست سربازان آمریکایی را میبندد. او نوشت: «اگر قرار است مردانمان را به جنگ بفرستیم، باید آنها را برای پیروزی رها کنیم؛ بیرحم، سازشناپذیر و تا حد ممکن مرگبار.» هگست در یکی از سخنرانیهایش تأکید کرده بود: «آمریکا زمانی امنتر است که دشمنانش بدانند ما از استفاده از قدرت نظامی هراس نداریم.»
سال ۲۰۲۰ پیت هگست کتابی به نام «جنگ صلیبی آمریکایی: نبرد ما برای آزادی» منتشر کرد. متنی که تمام جاهطلبیهای یک مسیحی سفیدپوست ملیگرای آمریکایی که مسلمانان و به قول خودش چپها و چین کمونیست را دشمن آزادی بشری میداند را در خود گنجانده است. در این کتاب، هگست هیچ ابایی از ارجاع به جنگهای صلیبی و مقایسه با زمان حال ندارد تا جایی که میگوید: در قرن یازدهم، مسیحیت در منطقه مدیترانه، از جمله اماکن مقدس در اورشلیم، به قدری توسط اسلام محاصره شده بود که مسیحیان یک انتخاب جدی شامل جنگ دفاعی یا ادامه دادن به گسترش اسلام و مواجهه با جنگ وجودی در داخل اروپا داشتند.
این فعالیتها به تدریج او را از یک افسر گارد ملی به چهرهای سیاسی و رسانهای تبدیل کرد. حضور پررنگ در رسانهها بهویژه در شبکه Fox News باعث شد هگست به یکی از مفسران ثابت مسائل نظامی و سیاست خارجی تبدیل شود؛ جایگاهی که در نهایت مسیر او را به حلقه نزدیکان دونالد ترامپ و سپس به مقام وزارت جنگ در دولت دوم او هموار کرد.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟