دسته بندی : اختصاصی خبر ۲۴

سفر دونالد ترامپ به پکن که یک نمایش بزرگ سیاسی برای قدرت‌نمایی آمریکا پیش‌بینی می‌شد؛ با تصاویری غیرمنتظره‌ای از شگفتی و تحسین مقامات و رسانه‌های آمریکایی از پیشرفت‌های

ایستادگی چین و روسیه مقابل پروژه ضدایرانی واشنگتن، تنها حمایت از تهران نیست؛ بلکه بخشی از تقابل گسترده‌تر پکن و مسکو با الگوی مداخله‌گرایانه و یکجانبه‌گرایی آمریکا در

اروپا از زمان آغاز تجاوز آمریکایی صهیونی به ایران و اختلال در حمل و نقل از طریق تنگه هرمز، با افزایش هزینه‌های انرژی و سوخت هوایی مواجه شده

جمهوری اسلامی ایران در حال اجرای نوعی «تله استراتژیک» است؛ تله‌ای که بر مبنای فرسایش تدریجی، افزایش هزینه‌ها و طولانی‌کردن بحران طراحی شده است.

نقشه راه ایران با محوریت پایان جنگ، رفع تحریم، آزادی دارایی‌ها، جبران خسارت و حاکمیت بر هرمز نه تنها یک مطالبه حقوقی و قانونی بلکه یک مدل سیاسی

نشست بریکس در دهلی‌نو زیر سایه جنگ علیه ایران، به میدان تقابل روایت‌ها تبدیل شد؛ جایی که عراقچی با دیپلماسی فعال، تلاش کرد موازنه نشست را به سود

ترامپ که همیشه رهبران کشورها را در کاخ سفید تحقیر می‌کرد، حالا در پکن شاهد نمایش قدرت از سوی شی جین‌پینگ بود. چین از همان لحظه ورود هیئت

وقتی جنگ، ستون‌ بناهای تاریخی را به لرزه در می آورد، سقف قلعه‌ها و دیوارهای کاخ‌های کهن را فرو می ریزد، باید پرسید مرز جنگ و هنر کجاست

امروز پیت هگست، مارکو روبیو و جی‌دی ونس هر کدام روایت متفاوتی از جنگ ارائه می‌کنند.

تحولات منطقه نشان داد که برداشت‌های مبتنی بر افول محور مقاومت با داده‌های میدانی سازگار نیست؛ آنچه در عمل مشاهده شد، احیای ظرفیت‌ها، بازتولید توان و گسترش دامنه