-
اندازه متن
+
به گزارش خبر۲۴،سیاست «نخست آمریکا» باعث شد بسیاری از متحدان قدیمی واشنگتن احساس کنند دیگر نمیتوانند روی تعهدات آمریکا حساب کنند. تغییر ناگهانی مواضع، رویکرد معاملهمحور به اتحادها و فشار بر شرکای امنیتی برای پرداخت هزینههای بیشتر، روابط آمریکا با اروپا و برخی متحدان آسیایی را دچار تنش کرد. در نتیجه، اعتماد سیاسی و امنیتی که طی دههها ساخته شده بود، آسیب دید و جایگاه آمریکا بهعنوان شریک قابل اتکا تضعیف شد.
از سوی دیگر فاصله گرفتن آمریکا از نقش رهبری در نظم جهانی مطرح است. دولت ترامپ با تأکید بر اینکه ایالات متحده نباید «پلیس جهان» باشد، از بسیاری از مسئولیتهای سنتی خود در عرصهٔ بینالمللی عقب نشست. رویکردی که به سرعت مورد استقبال رقبای آمریکا مانند چین و روسیه قرار گرفت.
همچنین کاهش یا توقف کمکهای خارجی و برنامههای توسعهای آمریکامطرح است. این کمکها در گذشته ابزار مهمی برای نفوذ سیاسی و دیپلماتیک آمریکا محسوب میشدند. با کنار گذاشتن آنها، آمریکا نهتنها نفوذ خود را در مناطق حساس از دست داد، بلکه زمینه را برای ورود قدرتهای رقیب فراهم کرد که با سرمایهگذاری و کمکهای جایگزین، جای واشنگتن را پر کردند.سیاستهای سختگیرانهٔ مهاجرتی، نگاه یکجانبه به مسائل بینالمللی و بیاعتمادی به نهادهای چندجانبه، تصویر آمریکا را در افکار عمومی جهان مخدوش کرده است. آمریکا بیش از پیش بهعنوان بازیگری خودمحور و غیرقابل پیشبینی دیده شد.
آنچه تحلیلها دربارهٔ سال ۲۰۲۶ نشان میدهند این است که سیاست خارجی دونالد ترامپ، نه تنها چالشهای جهانی آمریکا را کم نکرد بلکه مجموعهای از مشکلات جدید را بهجا گذاشته است. تضعیف اعتماد متحدان، کاهش نفوذ بینالمللی، تقویت رقبا و آسیب به اعتبار جهانی آمریکا، همگی بخشی از میراثی هستند که اکنون سیاستگذاران آمریکایی ناچارند با آن روبهرو شوند. این «خماری سیاست خارجی» یادآور این واقعیت است که تصمیمهای کوتاهمدت در عرصهٔ بینالملل، اغلب هزینههای بلندمدتی به همراه دارند.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟