به گزارش خبر۲۴،همچنین در رسانههای خبری و تحلیلهای روزهای اخیر درباره اعتراضات در ایران و واکنش ایرانیان مقیم خارج از کشور، مواردی گزارش شده که عدهای در راهپیماییها یا تجمعات در اروپا بهگونهای موضعگیری کردهاند که میتوان آن را به عنوان دعوت ضمنی یا مستقیم به مداخله یا حمله خارجی تعبیر کرد که در ادامه نمونههای مستند آورده شده است:مسیح علینژاد و احمد باطبی دو چهره اپوزیسیون در شورای امنیت!دو چهره وابسته به اپوزیسیون یعنی مسیح علینژاد و احمد باطبی از سوی دولت آمریکا به نشستی که در شورای امنیت برای بررسی اغتشاشات ایران برگزار شد، دعوت شده بودند. در حالی این سازمان به افرادی مانند مسیح علینژاد تریبون میدهد که خود یکی از کسانی است که در جنگ رسانهای بارها بسیاری جوانهای ایرانی را فریب داده و شریک در قتل آنهاست. او در این سخنرانی اخیر خود خواستار اقدام فوری نظامی علیه ایران شد.حضور پرچم اسرائیل و درخواست حمله نظامی در اعتراضهای خارج کشورو اما در راهپیمایی ایرانیان خارج از کشور از جمله دوسلدورف آلمان شماری از شرکتکنندگان پرچم اسرائیل را بالا بردند و بهگفته گزارشها از دولت آمریکا خواستند که حمله نظامی به ایران انجام دهد، موضوعی که با واکنش و نقد گسترده همراه شده است.
-
اندازه متن
+
این در حالی است که ما اخیرا در همین خیابانهای اروپایی شاهد مردم آزادهای بودیم که در حمایت از مردم غزه به خیابانها آمدند و علیه اسرائیل شعار دادند و حتی بسیاری از هنرمندان و شخصیتهای سرشناس جهان به این نسلکشی و قتل عام اسرائیلیها در غزه واکنش نشان دادند حال چطور عدهای که متاسفانه به زبان فارسی هم صحبت میکنند پرچم اسرائیل را که از بزرگترین دشمنان ملت و هموطنانشان بوده است را در دست میگیرند و شعار میدهند؟ مردم دنیا چه قضاوتی خواهند کرد؟تجربه جنگ: اولین قربانیان چه کسانی هستند؟اما در پاسخ به این افراد باید گفت در ادبیات مطالعات جنگ و جنسیت، یک اصل تکرارشونده وجود دارد: «جنگ قبل از آنکه مرزها را تخریب کند، خانهها را ویران میکند.»تجربه عراق، افغانستان، سوریه و لیبی نشان داده که مداخله نظامی خارجی، حتی زمانی که با شعار «آزادی» آغاز میشود، اغلب به فروپاشی ساختارهای اجتماعی منجر میشود که اولین قربانی این فروپاشی، زنان و کودکان هستند.افزایش خشونت خانگی، قاچاق انسان، ازدواجهای اجباری، زنان بیوه، بیخانمانی و فروپاشی نظامهای حمایتی از پیامدهای مستند جنگ است. پژوهشهای سازمان ملل بارها تأکید کردهاند که زنان در شرایط جنگی نه فقط قربانی، بلکه حامل بار بازسازی خانواده و جامعه میشوند. همانطور که نمونههای زیاد آن را اخیرا در غزه و حتی سودان مشاهده میکنیم.بنابراین تاریخ منطقه به ما نشان داده که مداخله خارجی، حتی زمانی که با زبان «نجات» و «آزادی» بیان میشود، اغلب به چرخهای از خشونت و بیثباتی منجر میشود که بیشترین فشار آن بر دوش زنان و کودکان خواهد بود. در نهایت باید گفت که آزادی و رفاه از زیر چکمه هیچ نیروی خارجی بیرون نمیآید.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟