ملت ایران قدردان مدافعان خدمتگزار

به نظر من روز دوشنبه در تهران شاهد یکی از بزرگ‌ترین بدرقه‌های تاریخ معاصر خواهیم بود. به احتمال قریب به یقین مراسم تشییع قائد شهید انقلاب حتی از بدرقه امام خمینی(ره) نیز گسترده‌تر خواهد بود چرا که علاوه بر بحث قدرشناسی از زحمات رهبر شهید، مسأله شهادت و مظلومیت ایشان نیز مطرح است. د‌ر واقع، ما درباره رهبر شهیدمان با یک مظلومیت خاص مواجهیم. تهمت‌های فراوانی به ایشان زده شد در حالی که قرائن و شواهد پس از رحلت ایشان نشان داد چگونه ایشان در نهایت فداکاری و تقوا یک ملت را با خود همراه کرده و جایگاه آن را به حد یک ابرقدرتی که در رویارویی با آمریکا و رژیم صهیونیستی پیروز می‌شود، ارتقا داده است. رشد یک ملت از مسیر ارتقای شأن مردم، ایثار رهبران و وقف کردن خود در مسیر پیشرفت جامعه حاصل می‌شود.
جریان‌های غربگرا همیشه سعی کرده‌اند ملت ایران را قدرناشناس معرفی ‌کنند و در استدلال خود برای چنین تصویری از این ملت شریف به عدم حمایت ملت‌ از پهلوی اول و دوم استناد می‌کنند اما تاریخ نشان داده که رفتار ملت ایران با خادمان خود متفاوت است. از این نظر، حضور گسترده مردم در مراسم بدرقه رهبر شهیدشان صرفا بیانگر یک سوگواری نیست.

علاوه بر سوگواری و واکنش به مظلومیت یک رهبر، نوعی پیام روشن به دشمن است مبنی بر این‌که رفتارها و اقدامات بزدلانه‌‌اش هرگز ملت ایران را از اهدافی که در ارتباط با انقلاب اسلامی به عنوان میثاق ملی پذیرفته، دور نخواهد کرد.

ملت ایران جایگاه خود را در این مسیر تعالی بخش انقلاب می‌بیند؛ جایگاهی که در دوران استبداد پهلوی هرگز امکان تحقق آن وجود نداشت. امروز جامعه می‌تواند امور خود را اداره کند چرا که مردم در تصمیم‌سازی‌ها مشارکت داشته‌اند و افراد در جایگاه‌های مختلف محترم شمرده شده‌اند.

زمانی که محمدرضا پهلوی در اواخر حکومتش ۴میلیون راهپیمایی‌کننده در تهران را مشاهده کرد که شعار «مرگ بر شاه» سر می‌دادند، تصور کرد اگر مردم به سمت کاخ حرکت کنند، کاخ او با خاک یکسان خواهد شد. به همین دلیل تصمیم به خروج از ایران گرفت. حتی برخی کارشناسان، از جمله هایزر، به او توصیه کردند کشور را ترک نکند. برخی نیروهای سیاسی مانند جبهه ملی نیز پیشنهاد کردند در جزیره‌ای در جنوب ایران بماند اما از کشور خارج نشود. با این حال او از ایران خارج شد.