آقای شهید با حسین بیعت کرد

گزارش اختصاصی خبر ۲۴؛ رضا صالحی؛

سید عزیز ما، رهبر معظم انقلاب اسلامی، تنها یازده روز پیش از آنکه با فوز عظیم شهادت در خلوت خانه و دفتر کارش به کاروان عاشوراییان بپیوندد، این حقیقت را نه تنها برای خود، که به نیابت از یک «ملت» روایت کرد. او فریاد زد که ملتی با این عمق از فرهنگ و معارف عالیه، هرگز در برابر سردمداران فاسد و فرعونیِ امروزِ آمریکا سر خم نخواهد کرد.

ملت ایران، پیش‌تر با سیدالشهدا (ع) عهد بسته است و دستانش برای بیعت با یزیدیانِ زمانه، بریده باد. «بیعت نمی‌کنم»، رمزِ عملیاتِ جبهه حق علیه باطل در تمام طول تاریخ است. آن‌گاه که ماشینِ سرکوبِ یزید برای ستاندنِ بیعت به کار افتاد، حسین‌بن‌علی (ع) با بیانِ «مِثلی لا یُبایِعُ مِثلَه»، یک خط‌کشیِ ابدی و یک «سنت الهی» را ترسیم کرد. این نه فقط مخالفت با شخص یزید، که اعلانِ جنگ علیه «نظمِ یزیدی» بود؛ نظمی که ابوسفیان‌ها و ابولهب‌ها پایه‌گذار آن بودند و تا قیامِ قیامت، هرکجا که مستکبری بر اریکه‌ی قدرت تکیه زند، همان نظم بازتولید شده است.

آمریکایی‌ها که امروز در طبل توخالیِ جنگ می‌کوبند، خود بهتر از هرکسی می‌دانند که در پسِ این هیاهو، چه پوسیدگیِ عمیقی نهفته است. اقتصادِ بیمار، بحران‌های درهم‌تنیده‌ی سیاسی، و آبرویِ بربادرفته‌ی بین‌المللیِ آن‌ها، تابِ یک رویاروییِ حقیقی را ندارد. آن‌ها می‌دانند اگر دست از پا خطا کنند، چه جهنمی در انتظارشان خواهد بود. امروز، خونِ رهبرِ شهیدِ ما، پرده از تقابلِ دو نظمِ کلان در عالم برداشته است؛ تقابلی که فراتر از افراد، ریشه در ماهیتِ دو تفکر دارد: نظمِ مستکبران: نظمی سرمایه‌سالارانه که ماشینِ توسعه‌اش از روی استخوانِ طبقاتِ فرودست عبور می‌کند.

نظمی که ثروت را در چنگال اقلیتی زالو‌صفت متمرکز کرده و مرثیه‌خوانِ مردانِ شیطانی و اپستینی است. نظمِ الهی: نظمی عدالت‌گستر که بر بیداریِ ملت‌ها، بعثتِ انسان‌ها و راهبریِ الهی استوار است؛ نظمی که به دنبالِ رساندنِ حق به صاحبانِ اصلیِ آن است و مرثیه‌اش، برای مردانی است که بوی خدا می‌دهند و زیستِ توحیدی دارند. در این معرکه، مدافعانِ نظمِ کهنه و ظالمانه، تنها ترامپ و نتانیاهو نیستند. حقیقتِ تلخ و گزنده‌ی ماجرا اینجاست که ما، پیش و بیش از آنکه با آمریکایِ بیرون درگیر باشیم، با غرب‌گرایانِ بزک‌کرده‌ی داخلی در نبردیم؛ همان‌ها که سال‌ها کوشیدند با نسخه‌هایِ تقلبیِ «مذاکره» و «سازش»، بیعتِ آمریکایی را به ملت حقنه کنند. اما عدمِ بیعتِ سیدِ عزیزِ ما، خطِ بطلانی بر این وادادگی بود. او با مذاکراتی که در ذات خود «فریبِ آمریکایی» بود، بیعت نکرد. ایستادگی او، یک ایستادگیِ تدافعی نبود؛ از موضعِ تثبیتِ حق و بازپس‌گیریِ هویتِ مستضعفان بود.

امروز، قاتلانِ ولیِ خدا – که در رأس آن‌ها ترامپ و نتانیاهو قرار دارند – ردیفِ اولِ متهمین‌اند. غیرتِ شیعیِ ما نباید اجازه دهد که «هزینه‌ی امام‌کشی» پایین بیاید. همان‌گونه که ما پس از قرن‌ها، شمشیرِ آخته‌ی مختار را در درو کردنِ حرمله‌ها و شمرها می‌ستاییم، امروز نیز انتقامِ خونِ ولیِ فقیه، یک فریضه‌ی قطعی است. جایگاهِ ولیِ فقیه، به تصریحِ امام راحل (ره) و مبانیِ متقنِ مکتب، امتدادِ همان جایگاه و شئونِ رسول‌الله (ص) در حاکمیت است. سید علی خامنه‌ای، در سخت‌ترین و پیچیده‌ترین پیچِ تاریخی، با چنگ و دندان برای حراست از حریمِ اسلام جنگید. سیدِ ما، تنها یک رهبرِ سیاسی نبود؛ او بزرگ‌ترین چهره‌ی عصرِ ما و معمارِ وعده‌ی «تمدنِ نوینِ اسلامی» بود. او بود که در عصرِ تاریکِ ماده‌گرایی، پنجره‌هایِ معنویت را به روی جوانانِ جهان گشود. شهادتِ او، پایانِ راه نیست. او اگرچه با یزدیان بیعت نکرد اما به رسم یاران شهید سیدالشهدا با خون سرخ خود با حسین علیه السلام بیعتی جاودانه را امضا نمود که تاریخ را تغییر دوباره خواهد داد؛ همان‌گونه که خونِ حسین (ع) و هفتاد و دو تن از یارانش، طومارِ هزارماهه‌ی بنی‌امیه را درهم پیچید و میلیاردها انسانِ آزاده را در بسترِ تاریخ زنده کرد، خونِ سید علی خامنه‌ای نیز بنیانِ ستمِ سرمایه‌داریِ جهانی را به لرزه درخواهد آورد و فتحی معنوی خواهد شد که زیر بنای سازه های عظیم مادی را نابود خواهد ساخت.

چشمانِ ظاهربینِ تحلیل‌گرانِ مادی، شاید این حقیقت را نبینند؛ اما چشمِ حقیقت‌بینِ «امتِ مبعوث»، در پسِ این خونِ مطهر، طلوعِ این «فتحِ عظیم» را که در پسا «ذبح عظیم» رقم خورده را به وضوح تماشا می‌کند.