مهار آمریکا فقط با گزینه نظامی ممکن است

یک متن روی کاغذ نوشتند. آمریکایی‌ها در آن مقطع با یک مشکل مواجه بودند؛ قیمت بنزین در داخل آمریکا افزایش یافته بود و فشار سیاسی بر ترامپ وجود داشت. می‌خواستند آن مشکل را حل کنند، بنابراین متنی نوشتند و به طرف ایرانی دادند. پس از آن، مشکل‌شان تا حدی برطرف شد، قیمت نفت تقریبا به نرخ‌های پیش از جنگ بازگشت، حدود چند صد میلیون بشکه نفت از خلیج‌فارس خارج کردند، مشکلات‌شان را حل کردند، در حوزه نظامی تجدیدقوا کردند و به یک تنفس نیاز داشتند که آن را نیز به‌دست آوردند. اکنون دوباره حملات جدید را آغاز کرده‌اند. از این جهت، واقعا نمی‌توان نام آن را تفاهم‌نامه گذاشت؛ بلکه یک عملیات روانی بود که متأسفانه طرف مقابل در اجرای آن موفق بود. آنها یک‌سری اهداف کوتاه‌مدت داشتند که به آنها رسیدند؛ رهبری را شهید کردند، زیرساخت‌ها را هدف قرار دادند و مسئولان کشور را به شهادت رساندند. در عین‌حال اهداف بلندمدتی نیز دارند. اکنون هم درصددند تا با حمله به ایران امتیاز بگیرند. در واقع به طرف ایرانی می‌گویند امتیاز بیشتری بدهید، سریع‌تر بدهید، وگرنه دوباره حمله می‌کنیم. مثلا می‌خواهند تنگه‌هرمز را در اختیار بگیرند و از آن عوارض دریافت کنند. طبیعی است که ایران اعتراض می‌کند و آنها هم حمله می‌کنند. بنابراین هدف‌شان اعمال فشار بر ایران است؛ هم برای تنگه‌هرمز و هم برای مطالبات دیگری که در ادامه مطرح خواهند کرد. در اینجا یک تحلیل غلط هم به نفع آمریکایی‌ها مطرح می‌شود. برخی مدعی هستند که ابزار کنترل تنگه‌هرمز تنها برای مدت محدودی قابل استفاده است و پس از آن مسیرهای جایگزین پیدا خواهند شد. این تحلیل صحیح نیست، چون همان مدت محدود هم چهار یا پنج سال طول می‌کشد؛ یعنی تا پایان دوره ترامپ. پس از آن افراد دیگری روی کار خواهند آمد. علاوه بر این، مسیرهای جایگزین فقط برای انتقال نفت کاربرد دارند. کود شیمیایی، اوره یا هلیوم را هم نمی‌توان از طریق خط لوله منتقل کرد. بنابراین تنگه‌هرمز برای بخشی از تولیدات این منطقه که در سطح جهانی بسیار اثرگذارند، همچنان ضروری است.