چرا کابوس موشکی ایران برای تل‌آویو پاک نمی‌شود؟

به گزارش خبر ۲۴؛ همان‌گونه که رهبر انقلاب بر «هزینه‌زایی تعرّض به جمهوری اسلامی» تأکید کردند، تحولات پس از جنگ نشان می‌دهد این هزینه نه مقطعی، بلکه پایدار و فرسایشی بوده است.
ماه‌ها پس از پایان درگیری، نشانه‌های اضطراب امنیتی همچنان در گفتار و رفتار مقامات صهیونیستی بازتولید می‌شود. گزارش اخیر شبکه آمریکایی NBC News پرده از این واقعیت برمی‌دارد که اسرائیل وارد مرحله‌ای از «وحشت پساجنگ» شده؛ وضعیتی که در آن، تهدید اصلی نه بازسازی تأسیسات هسته‌ای ایران، بلکه توان موشکی و ظرفیت ضربه دوم جمهوری اسلامی تلقی می‌شود. به تعبیر این گزارش، «تهدید موشک‌های بالستیک ایران و تعداد موشک‌هایی که می‌تواند در یک حمله به‌کار گیرد، فوری‌ترین نگرانی اسرائیل است.»
این گزاره، حامل یک اعتراف راهبردی است: آنچه سامانه‌های چندلایه پدافندی اسرائیل را دچار اختلال کرد، صرفاً دقت موشک‌ها نبود، بلکه امکان شلیک انبوه، تداوم حمله و عبور هم‌زمان از لایه‌های دفاعی بود. حتی مقام‌های امنیتی سابق رژیم صهیونیستی نیز اذعان کرده‌اند که در حمله گذشته، «امکان دفع همه موشک‌ها وجود نداشت»؛ اعترافی که عملاً روایت شکست‌ناپذیری دفاعی اسرائیل را باطل می‌کند.
اهمیت ماجرا زمانی دوچندان می‌شود که رسانه‌های داخلی رژیم، از جمله تایمز اسرائیل، گزارش NBC را بازنشر و تأیید می‌کنند؛ امری کم‌سابقه در فضای رسانه‌ای تل‌آویو که معمولاً از انعکاس اخبار تضعیف‌کننده روحیه عمومی پرهیز دارد. این هم‌صدایی رسانه‌ای نشان می‌دهد اضطراب موجود، نه یک عملیات روانی بیرونی، بلکه واقعیتی درون‌ساختاری است.
بازتاب این نگرانی به رسانه‌های منطقه‌ای نیز کشیده شد. تحلیلگران عرب، از جمله در شبکه العربیه، به صراحت از «دردناک بودن» ضربات ایران سخن گفتند و حتی اعتراف نتانیاهو و ترامپ به اثرگذاری این حملات را یادآور شدند. هم‌زمان، گزارش‌ها حاکی از آن است که ایران فرآیند بازسازی و ارتقای توان موشکی خود را با سرعت، دقت و عمق بیشتری دنبال می‌کند؛ مسیری که شامل موشک‌های دقیق میان‌برد، سامانه‌های سوخت جامد دومرحله‌ای و کلاهک‌های سنگین با بردهای راهبردی است.
در مجموع، آنچه تل‌آویو را نگران کرده، نه یک توان بالقوه، بلکه تجربه عملی از ضربه‌پذیری است. جنگ اخیر برای اسرائیل یک پیام روشن داشت: موازنه بازدارندگی تغییر کرده و دوران تهدید کم‌هزینه علیه ایران به پایان رسیده است. از این منظر، اضطراب دائمی پساجنگ نه یک واکنش احساسی، بلکه نتیجه منطقی مواجهه با واقعیت جدید قدرت در منطقه است؛ واقعیتی که نشان می‌دهد هزینه تجاوز، دیگر قابل مدیریت یا پنهان‌سازی نیست.