نتانیاهو در تله فشار دوگانه

در حدود ۱۵ ماه گذشته و در چارچوب توافق آتش‌بسی که با میانجیگری ایالات متحده شکل گرفت، رژیم‌صهیونیستی بیش از هزار بار این توافق را نقض کرده؛ مسأله‌ای که بیانگر الگوی تکرارشونده بی‌تعهدی در رفتار این بازیگر است. با این حال، در آتش‌بس اخیر، یک متغیر کلیدی بیش از گذشته برجسته می‌شود و آن «عنصر اجبار» در پذیرش آتش‌بس از سوی تل‌آویوست. این اجبار، محصول همزمان دو منبع فشار بوده است.در سطح نخست، فشار میدانی و زمینی که از سوی رزمندگان حزب‌الله لبنان اعمال شد، نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کرد. براساس شواهد موجود، طی حدود ۴۵ روز، بیش از ۲۸۰۰ عملیات علیه مواضع رژیم‌صهیونیستی انجام شد که به وارد آمدن ضربات قابل توجهی به ساختار نظامی این رژیم انجامید. در سطح دوم، عامل بازدارندگی ناشی از آمادگی موشکی جمهوری اسلامی ایران و تنظیم لانچرها به سمت سرزمین‌های اشغالی، در واکنش به نقض تعهدات، به‌عنوان یک اهرم مکمل فشار عمل کرد. این وضعیت در چارچوب یک توافق ضمنی میان ایران و ایالات متحده برای توقف درگیری‌ها قابل فهم است‌؛ توافقی که در آن، صیانت از جبهه‌های مقاومت، به‌ویژه لبنان، به‌عنوان یکی از شروط کلیدی از سوی جمهوری اسلامی مطرح و مورد پذیرش طرف آمریکایی قرار گرفت. با وجود این، رفتار نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی، بنیامین نتانیاهو، نشان می‌دهد ملاحظات داخلی، نقش مهمی در نحوه مواجهه وی با این توافق ایفا می‌کند. فشارهای سیاسی و اجتماعی در داخل سرزمین‌های اشغالی، موجب شده وی در مواردی نسبت به الزامات این توافق بی‌اعتنا عمل کرده و اقدام به حملات نظامی، به‌ویژه در مناطق جنوبی لبنان کند.