به گزارش خبر۲۴،توسعه شبکه ریلی مشترک ایران و عراق با محوریت مسیر شلمچه–بصره، در سالهای اخیر به یکی از پروژههای کلیدی همکاریهای حملونقلی دو کشور تبدیل شده است؛ پروژهای که علاوه بر تسهیل جابهجایی زائران و مسافران، نقش مهمی در آینده تجارت منطقهای و اتصال ایران و عراق به کریدورهای بینالمللی ایفا میکند.مسیر ریلی شلمچه–بصره، از نگاه راهبردی، تنها یک خط مرزی میان دو کشور نیست، بلکه حلقهای اتصالدهنده در شبکه حملونقل منطقه غرب آسیا به شمار میرود. این پروژه با هدف تقویت پیوندهای اقتصادی، اجتماعی و لجستیکی ایران و عراق تعریف شده و میتواند زمینهساز تحول در الگوهای ترانزیتی منطقه باشد. در گام نخست، تمرکز اصلی این مسیر بر جابهجایی مسافر، بهویژه در ایام اوج سفرهای زیارتی، قرار دارد؛ موضوعی که در توافقات دوجانبه تهران و بغداد نیز مورد تأکید قرار گرفته است.با این حال، چشمانداز این خط ریلی فراتر از حمل مسافر ترسیم شده است. برنامهریزیها نشان میدهد که در افق میانمدت و بلندمدت، حمل کالا نیز به مأموریتهای اصلی این مسیر افزوده خواهد شد. برآوردها حاکی از آن است که حجم مبادلات اقتصادی ایران و عراق میتواند در سالهای آینده به حدود ۲۰ میلیارد دلار در سال برسد؛ رقمی که زیرساختهای فعلی جادهای و ریلی پاسخگوی آن نخواهد بود. از این رو، توسعه مسیرهای جدید و تقویت شبکه ریلی مشترک، ضرورتی اجتنابناپذیر برای پشتیبانی از این سطح از تجارت است.
-
اندازه متن
+
اهمیت پروژه شلمچه–بصره تنها به روابط دوجانبه محدود نمیشود. این مسیر، بهواسطه موقعیت جغرافیایی خود، میتواند مورد استفاده سایر کشورها برای دسترسی به بازارهای منطقه قرار گیرد و به یکی از شریانهای اصلی ترانزیت شرق به غرب تبدیل شود. چنین نقشی، جایگاه ایران و عراق را در معادلات لجستیکی منطقه ارتقا داده و امکان بهرهمندی مشترک از منافع اقتصادی شبکههای ریلی بینالمللی را فراهم میکند.در چارچوب سیاستهای کلان حملونقلی، ایران به دنبال حضور فعال در کریدورهای بینالمللی شمال–جنوب و شرق–غرب است. اتصال ریلی به عراق، در کنار مسیرهای موجود از طریق ترکیه، میتواند نقش ایران را بهعنوان پل ارتباطی میان شرق و غرب تقویت کند. همچنین توسعه مسیرهای مکمل، از جمله کریدورهای منتهی به روسیه از مسیرهای شرقی، غربی و دریای خزر، نشاندهنده رویکرد چندمسیره ایران در دیپلماسی ترانزیتی است.در این میان، پروژههای دیگری مانند اتصال خسروی–خانقین و طرح جامع تهران–خسروی–خانقین–بغداد نیز در دستور کار قرار دارند؛ طرحهایی که در صورت تحقق، شبکه ریلی مشترک ایران و عراق را تکمیل کرده و ظرفیتهای جدیدی برای حملونقل، تجارت و همگرایی اقتصادی منطقهای ایجاد خواهند کرد. مجموع این تحولات نشان میدهد که شلمچه–بصره، نه یک پروژه مقطعی، بلکه بخشی از راهبرد بلندمدت ایران و عراق برای بازتعریف نقش خود در نقشه ترانزیت منطقه است.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟